ulica Kaszubska 28

W latach 1945-1956 w budynku znajdował się areszt śledczy WUBP. Wiemy, że wykonywano tu wyroki śmierci orzekane przez komunistyczne sądy. Trwają prace prowadzone przez IPN nad ustaleniem dokładnej liczby zamordowanych w wyniku komunistycznych zbrodni sądowych.

ulica Małopolska 47

W okresie okupacji niemieckiej w budynku tym mieściła się siedziba Gestapo. Po zajęciu Szczecina przez sowietów w latach 1946-1956 mieściła się tutaj siedziba WUBP, a następnie Komenda Wojewódzka MO.

Funkcjonariusze UB prowadzili przesłuchania stosując tortury, bicie, presję psychiczną. Kobiety podczas przesłuchań były rozbierane do naga. Przez cele UB przeszło co najmniej kilkuset żołnierzy polskiego podziemia niepodległościowego.

ulica Jarochowskiego 18

W latach 20. XX wieku założono tu klasztor Karmelitanek Bosych. Podczas ostatniej wojny Niemcy wysiedlili siostry zakonne i urządzili w budynku niemiecką szkołę muzyczną. Po zajęciu Poznania przez sowietów gmach został zajęty przez Wojewódzki UBP, a następnie Miejski Urząd Bezpieczeństwa Publicznego.

Przez cele urzędu przeszło setki więźniów. Byli oni brutalnie przesłuchiwani i torturowani. Wielu nie przeżyło przesłuchań, podczas których funkcjonariuszom UB pomagali sowieccy oficerowie. Wykonywano tu również egzekucje, początkowo każdej nocy rozstrzeliwano więźniów pod murem od ulicy Bogusławskiego. Zwłoki grzebano na miejscu w rowie wzdłuż boiska.

Od 1946 roku funkcjonowała tutaj poliklinika Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Od 1952 roku mieści się tu Szpital Ginekologiczno-Położniczy. Na terenie szpitalnego ogrodu w latach 50. i 60. XX wieku przypadkowo odnaleziono szczątki ludzkie, które zostały wywiezione w nieznane miejsce przez funkcjonariuszy MO.

Poszukiwania miejsc pochówku ofiar UB prowadzono na tym terenie w 1991 roku. Wydobyte ciała pomordowanych więźniów pochowano na cmentarzu. W piwnicach katowni zachowały się liczne inskrypcje wyryte przez uwięzionych.

ulica Młyńska 1

Budynki aresztu pełniły funkcję więzienia pruskiego, polskiego, niemieckiego i komunistycznego. W okresie okupacji niemieckiej zamordowano tu 1600 Polaków, głównie z formacji niepodległościowych.

Od 1945 roku budynki zajął aparat bezpieczeństwa okupanta sowieckiego i utworzono w nich Centralne Więzienie Karno-Śledcze Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. W pawilonie nr 9 przetrzymywano, katowano i mordowano więźniów politycznych. Wyroki wykonywano na miejscu lub w okolicach Gądek. Żołnierzy polskiego podziemia niepodległościowego pozbawiano życia metodą katyńską, strzałem w tył głowy. Ciała grzebano w lesie nieopodal Gądek.

ulica Kochanowskiego 2a

W tym gmachu mieściła się siedziba WUBP. Przez cele więzienne urzędu przeszły setki Polaków, w zdecydowanej większości żołnierzy podziemia niepodległościowego. Byli przesłuchiwani, torturowani i potajemnie mordowani przez funkcjonariuszy UB. Więźniów rozstrzeliwano na wewnętrznym dziedzińcu siedziby WUBP. Zwłoki prawdopodobnie grzebano na miejscu.

ulica Wolność 57

W tym budynku mieściła się siedziba oraz areszt śledczy PUBP. Przez jego cele przeszło kilkaset osób, głównie żołnierzy polskich podziemnych formacji niepodległościowych.

ulica Świętego Marcina 90

Budynek wybudowano  na początku XX wieku z przeznaczeniem na Krajowy Bank Spółdzielczy. W okresie międzywojennym miał tu swoją siedzibę Uniwersytet Poznański. Po likwidacji uniwersytetu przez okupanta niemieckiego działał tutaj bank niemiecki, a w latach 1945-1949 Spółdzielnia „Społem”.

W 1949 roku budynek przejęła Komenda Wojewódzka Milicji Obywatelskiej, która wprowadziła się w jego mury w 1952 roku. Pod potrzeby MO przeprowadzono remont. W piwnicach  powstało13 cel aresztu śledczego i łaźnia. Na ścianach cel zachowały się inskrypcje wyryte przez więźniów. Najwięcej inskrypcji znajduje się w celi nr 1, gdzie mieścił się karcer dla osadzonych. Kilka miesięcy po wydarzeniach z poznańskiego czerwca 1956 roku budynek został przekazany Uniwersytetowi im. Adama Mickiewicza.​

ulica Słoneczna

Przy ulicy Słonecznej w Poznaniu od marca do października 1945 roku znajdował się obóz filtracyjny NKWD numer 117. Przez jego baraki przeszło kilkaset osób. Więzieni tam byli Niemcy i żołnierze polskiej konspiracji niepodległościowej. Większość została wywieziona  do sowieckich łagrów. Wśród więźniów znajdowali się m.in.: ppłk Mieczysław Woronowicz „Litwin” (komendant obwodu AK Wieluń) i Józef Haydukiewicz (członek Prezydium Zarządu Głównego Stronnictwa Narodowego).

ulica Szylinga 2

Dawne koszary 6 Pułku Piechoty Grenadierów zostały wybudowane pod koniec XIX wieku. Po zajęciu Poznania przez sowietów stacjonował tu Pułk Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Ludowego Wojska Polskiego. Znajdował się także areszt Informacji Wojskowej LWP. Wiemy, że na więźniach wykonywano potajemne egzekucje. Od 2007 roku w budynku miała swoją siedzibę Wojewódzka Komenda Policji. Od 2010 roku znajduje się tu Komenda Miejska Policji.

ulica Dąbrowszczaków 44 (Stalina)

W latach 1945-1956 w gmachu mieściła się siedziba WUBP. Przez jego areszt przeszło kilka tysięcy ludzi, głównie żołnierzy podziemia niepodległościowego z NSZ, NZW i WiN. Podczas przesłuchań więźniowie byli torturowani fizyczne i psychiczne. Przesłuchania były tak brutalne, że kilka osób zmarło podczas nich. W latach 60. XX wieku budynek stał się siedzibą Sądu Okręgowego i Sądu Rejonowego.